Oko Diabła, reż. Ingman Bergman Wtorek 8 grudnia, godz. 21:00 Zabawna, poetycka komedia Bergmana. Diabeł budzi się z niezwykle dokuczliwą dolegliwością oka. Aby pozbyć się jęczmienia musi zrealizować swój niecny plan uwiedzenia dziewicy – bardzo pięknej i ponętnej córki pastora. Postanawia więc wysłać z powrotem na ziemię Don Juana. W zamian za uwiedzenie dziewczyny, diabeł obiecuje słynnemu kochankowi złagodzenie piekielnych mąk. Jednak jego plany pokrzyżuje miłość...

Omen, reż. Richard Donner, USA 1976 Wtorek 15 grudnia, godz. 21:00 Przyszedł na świat o szóstej rano, szóstego dnia szóstego miesiąca. Nadejście Armageddonu, ostatecznej i rozstrzygającej konfrontacji pomiędzy siłami dobra i zła, nastąpi, zgodnie z przepowiednią Apokalipsy, wraz z narodzinami syna Szatana... w ludzkiej postaci.

Dziecko Rosemary, reż. Roman Polański, USA 1968 Wtorek 22 grudnia, godz. 21:00 Jeden z najlepszych horrorów, jaki kiedykolwiek powstał; brawurowa adaptacja bestsellerowej powieści Iry Levina o kochającym się małżeństwie z Nowego Jorku, które oczekuje narodzin swego pierwszego dziecka. Jak każda przyszła matka, Rosemary (Mia Farrow) przeżywa uczuciowy zamęt; radość przemieszaną z lękiem i niepewnością. Jej mąż (John Cassavetes), ambitny, ale niedoceniony aktor, zawiera pakt z diabłem dzięki któremu pragnie odmienić swój los...
Reżyserowi Romanowi Polańskiemu udało się w tym satanistycznym thrillerze skompletować obsadę, która wznosi się na wyżyny aktorskiego kunsztu. Za rolę nadopiekuńczej sąsiadki Ruth Gordon uhonorowano Oscarem.

Harry Angel, reż. Alan Parker, USA 1987 Wtorek 29 grudnia, godz. 21:00 Tytułowy Harry Angel - prywatny detektyw - podejmuje się zadania odnalezienia zaginionego przed laty muzyka. Śledztwo, które przyjdzie mu prowadzić, zawiedzie go do samych bram piekieł. Niczego nie świadom, krok po kroku, za sprawą szatana ukrywającego się pod nazwiskiem Louis Cyphre, będzie zaciskał pętlę na własnej szyi, by wreszcie z przerażeniem odkryć, że stał się ofiarą podstępnego księcia ciemności.
Znakomity, mroczny film Parkera ma trzy podstawowe atuty: dobrze skonstruowany scenariusz i dwie wybitne kreacje aktorskie: Rourke w roli Angela i De Niro niezwykle przekonującego w roli samego szatana. (Filmoteka Narodowa)

Urzeczona, reż. Alfred Hitchcock, USA 1945 Piątek 11 grudnia Sekwencje snu opracował Salvador Dali
Do zakładu leczniczego przybywa młody człowiek, podający się za nowego kierownika placówki. Jego poprzednik zginął w tajemniczych okolicznościach. Jedna z lekarek zaczyna się orientować, że przybysz cierpi na zanik pamięci i nie jest tym, za kogo się podaje. Kiedy mężczyzna zostaje oskarżony o zamordowanie poprzedniego kierownika lecznicy, lekarka wywozi go do dawnego profesora, by przy jego współpracy zbadać podświadomość bohatera i pomóc mu w odzyskaniu tożsamości.
Mistrz kina sensacyjnego podjął w swoim filmie nieprzemijająco modny w Stanach problem psychoanalizy. Znakomita intryga kryminalna połączona tu została ze swego rodzaju wykładem na ten temat.

Piknik pod wiszącą skałą, reż. Peter Weir,
Australia 1975 Sobota 12 grudnia 14 lutego 1900 r. grupa dziewcząt z internatu dla panien z dobrych domów w Melbourne wybrała się na wycieczkę w góry. Podczas pikniku pod malowniczą i groźną jednocześnie Wiszącą Skałą trzy dziewczyny i nauczycielka zniknęły bez śladu. Jedna z dziewcząt została odnaleziona, ale nie potrafiła sobie przypomnieć, co się z nią działo. Sielankowa atmosfera wiktoriańskiej Australii i realizm ukazanych w filmie obyczajów stopniowo przeradzają się w nastrój tajemniczości i grozy. Poetycki, niezwykły film, jest jednym z tych dzieł, które na długo zapadają w pamięć.

Giulietta i duchy, reż. Federico Fellini, Włochy 1965 Niedziela 13 grudnia Film jest wspaniałym widowiskiem, dziełem iluzjonisty, który roztacza całą gamę swoich sztuczek. Barokowość wizji, kolorystyka obrazów, unikanie tradycyjnych diagnoz psychologicznych, swoiste rozbuchanie narracyjne - wszystko to nadaje dziełu Felliniego charakter na poły realnej, na poły onirycznej opowieści. Atmosferę filmu, który demistyfikuje fałszywe pojęcia i normy związane ze statusem kobiety, niewolnicy rodziny i męża, buduje przenikający go, magiczny wręcz erotyzm, stanowiący jednocześnie grzeszną pokusę i siłę oczyszczającą.

Blue Velvet, reż. David Lynch, USA 1986 Poniedziałek 14 grudnia Blue Velvet potwierdza opinię o Davidzie Lynchu jako najbardziej prowokacyjnym współczesnym reżyserze amerykańskim. Twórca łączy tu ze sobą skrajności: elementy komedii i horroru, melodramatu i thrillera, urzekające plastycznie obrazy i sceny pełne perwersji i wynaturzonej ohydy. Czy film Lyncha to wielka kpina, czy też poważna próba analizy ciemnych stron małomiasteczkowego życia i seksualnego rozbudzenia pary niewinnych, młodych ludzi?

Dyskretny urok burżuazji, reż. Luis Buñuel,
Francja 1972 Środa 16 grudnia Bunuela pociągały zawsze czynności i słowa, które się powtarzają, więc szukał pretekstu, by zilustrować to w filmie. Powstało pięć różnych wersji scenariusza, ukazujących sytuację pozornie logiczną i zwyczajną, zakłóconą nieoczekiwanymi przeszkodami. Reżyser nie chciał, by były one fantastyczne czy dziwaczne, w ostatecznej wersji więc ubrał je w poetykę snu, a nawet snu we śnie. Tytuł filmu został ustalony dopiero ostatniego dnia, spośród wielu pomysłów zdecydowano wybrać Dyskretny urok burżuazji. Według reżysera z takim tytułem film nabrał innego kształtu i niemal innej głębi.

Nosferatu - wampir, reż. Werner Herzog, Niemcy/Francja 1978 Czwartek 17 grudnia Nosferatu-wampir to remake niemego filmu Friedricha Wilhelma Murnaua z 1922 r.; w ujęciu Herzoga Dracula jest jednak zupełnie nowym odczytaniem tej postaci. Jest wprawdzie monstrualny, krwiożerczy i nienasycony, jest sprawcą zła, ale przy tym wszystkim jest istotą głęboko ludzką, boleśnie odczuwającą swe krwawe napiętnowanie. Zło, które w sobie nosi, zdaje się przeciwne jego naturze, łaknącej miłości i akceptacji. Zabijając i zarażając innych czyni to z tragiczną świadomością dwoistości swego jestestwa.
Herzog, mimo, że obficie czerpał z Murnaua, stworzył film o zupełnie odmiennych znaczeniach. Ze wszystkich jego obrazów ten jest najgłębiej oniryczny.

Tam gdzie rosną poziomki, reż. Ingmar Bergman, Szwecja 1957 Piątek 18 grudnia W Tam gdzie rosną poziomki Bergman podjął się gry z konwencjami kina. Sekwencje snów stylizowane są na różne nurty kina niemego (od ekspresjonizmu, poprzez surrealizm, aż do wodewilowego impresjonizmu). Autor zaprosił również do współpracy legendarnego reżysera, mentora i twórcę słynnej szkoły szwedzkiej, Victora Sjöströma, który wcielił się w postać profesora Borga i jak mówi sam Bergman zawładnął (...) tekstem - przerobił go na swoją modłę, włożył weń własne doświadczenia: udrękę, mizantropię, wyobcowanie, brutalność, smutek, strach, samotność, chłód, ciepło, szorstkość i chandrę.

La Strada, reż. Federico Fellini, Włochy 1954 Sobota 19 grudnia Historia Gelsominy, biednej i niezbyt rozgarniętej dziewczyny sprzedanej wędrownemu cyrkowcowi, która mimo poniżenia i cierpień pozostaje zdolna do miłości i wybaczenia, stała się w ujęciu Felliniego wielkim filozoficznym moralitetem, przenikniętym duchem najczystszej poezji.

Viridiana, reż. Louis Bunuel, Meksyk 1961 Niedziela 20 grudnia Viridiana zostaje, przed złożeniem ślubów klasztornych, wysłana przez Matkę Przełożoną do domu swego jedynego krewnego, wuja Don Jaime. Dziewczyna jest bardzo podobna do zmarłej żony wuja i Don Jaime pragnie się z nią ożenić...
Olśniewająca wizualnie, barokowa Viridiana to kolejny atak Buňuela na fałszywą burżuazyjną moralność bazującą na niesprawiedliwych instytucjach socjalnych, takich jak religia, ojczyzna, rodzina i kultura, słowem na tym wszystkim co nazywamy "filarami" społeczeństwa. Premiera Viridiany na festiwalu w Cannes przyniosła jej "Złotą Palmę", wywołując jednocześnie wielki skandal. Wszędzie poza Hiszpanią film przyjęty został z entuzjazmem, krytycy uznali go za jedno z najdoskonalszych dzieł Buňuela.

Przygoda, reż. Michelangelo Antonioni, Włochy 1960 Poniedziałek 21 grudnia Przygoda to pierwszy film z wielkiej trylogii Antonioniego, podejmujący najistotniejsze, uniwersalne problemy współczesnego świata - zagubienie jednostki w coraz bardziej komplikującej się rzeczywistości, obumieranie sfery uczuciowej, trudności we wzajemnym porozumiewaniu się. Niebanalna fabuła dopełniona została oryginalną formą i, charakterystyczną dla twórczości Antonioniego, wyjątkową stylistyką opowieści.

Kobieta z wydm, reż. Hiroshi Teshigahara,
Japonia 1964 Środa 22 grudnia Nauczyciel-kolekcjoner zbierający na wydmach owady, zostaje zaprowadzony przez wieśniaków na nocleg do samotnej kobiety, mieszkającej w domu na dnie ogromnego piaszczystego dołu. Dom okazuje się pułapką: mężczyzna nie może się wydostać, musi pomagać kobiecie w pracy, aby otrzymać żywność...
Dzięki niezwykłej sytuacji, w której umieszcza swoich bohaterów, Teshigahara prowadzi rozważania o wolności, solidarności i paradoksach spotykających człowieka we współczesnym świecie. Poprzez czystość formy i nieodpartą logikę przypominającą sztuki Becketta film uzyskuje wymiar uniwersalnego mitu. Znakomite zdjęcia Segawy, wydobywające fascynującą fakturę piasku, morza i ciała ludzkiego tworzą niezwykłą i niepowtarzalną warstwę wizualną dzieła.

Tron we krwi, reż. Akira Kurosawa, Japonia 1956 Sobota 26 grudnia Pierwszy w twórczości Kurosawy film oparty na dramatach Szekspira został zrealizowany na podstawie „Makbeta” - krwawego dramatu obnażającego mroki ludzkiej duszy opętanej żądzą władzy. Akcja, przeniesiona w realia średniowiecznej Japonii, pozostaje jednak wierna pierwowzorowi, wprowadzając jedynie pewne zmiany w rysunku psychologicznym postaci, tak by odpowiadał on mentalności japońskiej. Bardzo nieliczne zmiany dotyczą także przebiegu akcji. Przeniesienie dramatu europejskiego na grunt japoński zwielokrotniło także okrucieństwo i bezwzględność Szekspirowskich bohaterów. Perfekcyjna, wręcz wycyzelowana forma dzieła Kurosawy stawia je w rzędzie arcydzieł kinematografii światowej.

Siódma pieczęć, reż. Ingmar Bergman, Szwecja 1956 Niedziela 27 grudnia Siódma pieczęć powstała na bazie jednoaktówki "Malowidło w drewnie", którą Bergman stworzył dla (i przy udziale) studentów szkoły teatralnej w Malmö. To, co miało być warsztatową wprawką, okazało się podstawą dla filmu, który uczynił reżysera sławnym. Siódma pieczęć - moralitet ubrany w średniowieczny kostium - to pierwsza część z tak zwanego cyklu wertykalnego, a zarazem pierwsza Bergmanowska próba poznania Boga, próba, którą autor ponowi w wielu tytułach, choćby w Jak w zwierciadle, Gościach wieczerzy pańskiej i Milczeniu.

Wstręt, reż. Roman Polański, Wielka Brytania 1965 Poniedziałek 28 grudnia Film, pomyślany początkowo jako horror, ewoluował stopniowo w stronę dramatu psychologicznego, ukazując schizofreniczny rozpad osobowości młodej dziewczyny. Obok maestrii reżyserskiej Polańskiego i imponującej pomysłowości projektów scenograficznych film dużo zawdzięcza także fascynującej kreacji Catherine Deneuve.

Lokator, reż. Roman Polański, Francja 1967 Środa 30 grudnia Skromny 30 -letni urzędnik Trelkovsky wynajmuje w mieszczańskiej, paryskiej kamienicy mieszkanie, którego poprzednia lokatorka Simone Choul próbowała popełnić samobójstwo. W normalną, codzienną zwyczajność bohatera powoli, niepostrzeżenie wsącza się coś dziwnego, szalonego i w końcu groźnego. Samotny i nieśmiały Trelkovsky odczuwa coraz większy lęk przed agresywnym i wrogim - w jego odczuciu - otoczeniem, a jednocześnie... coraz większą fascynację Simone Choul. Chroniąc się przed nieprzychylnym mu światem zewnętrznym, stopniowo popada w szaleństwo.